خدايا چقدر دلم واسه يه لحظه ارامش تنگ شده

مرگ زيبا تنها ارزوي من ؛

 چون تنها چيزي كه مرا از اين دنيا و انسانهاي انسان نماي ان نجات مي دهد مرگ است.

              اي كاش هر چه زودتر مرگ با عزت داشته باشم

اي كاش اي كاش

  موقع رفتنم خدا راضي و دل مردم شكسته و غمي رو دل پدر و مادرم نباشه به خاطر رفتنم

 عزيزترين اكثريت انسانها

گول نخوريد؛

نه وفا، نه دوستي ، نه انسانيت و نه ...

 فقط پول

            غرور مانع گفتن حرف و احساس واقعي ما به عزيزان ميشود

               واين همان ويرانگر عشق و زندگي و حسرت آينده ما انسانها ست

يك شب،تنها يك شب 

با تو ديدار كرده ام

امشب بعد از هزار شب

براي ساختن پل

تمام خاطره هايم را بيدار كرده ام

اما افسوس !

         تا سپيده راه درازي نمانده است

 ای آن که گاه گاه ز من یاد می کنی

 پیوسته شاد زی که دلی شاد می کنی

 گفتی : برو و لیک نگفتی کجا رود

 این مرغ پرشکسته که آزاد می کنی

 پنهان مساز راز غم خویش در سکوت

 باری در آن نگاه چو فریاد می کنی

 ای سیل اشک من از چه بنیاد می کنی ؟

 ای درد عشق او از چه بیداد می کنی ؟

 نازکتر از خیال منی ای نگاه ! لیک

 با سینه کار دشنه ی پولاد می کنی

 نقشت ز لوح خاطر من نمی رود

 ای ان که گاه گاه ز من یاد می کنی

رفتني‌ها مي‌روند. اين قانون نانوشته را نمي‌تواني تغيير دهي،

حالا روزي هزار بار بغض فرورفته را تازه كن و اشك را آب پشت سر مسافر.

چه فايده، وقتي تقدير براي او رفتن مشق كرده و براي تو ماندن. تو مي‌ماني تا او برود.

 اين رسم همان روزگاري است كه روزي تو را آورد تا او بماند. پس فغان چرا،

 وقتي نه تو پاي رفتن داري و نه او دل ماندن؟ رفتني‌ها مي‌روند

 و اگر قرار هست برگردند دوست دارم مصلحت خدا باشد و اگر هم رفتن باز هم مصلحت خدا باشد

 و مهم  چه در ماندن و چه در رفتن خوشبختی هست که مصلحت خدا یعنی خوشبختی

 و همیشه میگویم

                                خدایا دوستت دارم و شکرت